ه‍.ش. ۱۳۹۲ تیر ۷, جمعه

خیال لعنتی تر از این حرفهاست رفقا!

خودت را در خانه حبس می کنی 
پرده را می کشی، در را می بندی
چراغ را خاموش می کنی و میروی زیر پتو
با خیالش چه می کنی لعنتی؟




*. پست های مرتبط (+)

ه‍.ش. ۱۳۹۲ تیر ۳, دوشنبه

برای او که دیدن غمش درد دارد بدجور!

پدرها قهرمانان زندگی آدمیند. نماد استواری و قدرت! پیشتر نوشته بودم (اینجا) که پدر همیشه نماد قدرت است! در هر دورانی از زندگی به گونه ای و به شکلی و به وسیله فهمی: در دوران کودکی قدرتش در بازوانش است! وقتی با تو کشتی می گیرد و یا حتی وقتی گوشت و نخود و لوبیای آبگوشت را می کوبد! در دوران نوجوانی نماد غرور است! نماد حمایت! در دوران جوانی قدرتش را در ثبات فکری اش می بینی و در تمامی دردها و رنج هایی که برای تو می کشد و کشیده است و نقطه اشتراک همه آنها این است که پدر همیشه نماد است! یک اسطوره ابدی!
حتی لحظه ای هم فکر نبودنش و دور بودنش آزارم می دهد. لذا طبعا و طبیعتا درکی از نبودنش ندارم اما درین روزها رفیقی از جنس همان ها که آدمی با شادی هایش خوش است و با ناراحتی هایش غصه دار و پکر، در سوگ پدر نشسته است. رضا جان بی نهایت برایت آرامش آرزو دارم ...




A Whisper In My Mind:
- I didn't think it would end this way
- End?
No. The journey doesn't end here. Death is just another path. One that we all must take. The gray rain curtain of this world rolls back and all turns to silver glass and then you see it ...
- see what?
- white shores and beyond. A far green country under a swift sunrise
- well that isn't so bad
- NO

The lord of the ring - J.R.R Tolkien

ه‍.ش. ۱۳۹۲ خرداد ۲۵, شنبه

یادداشت مطبوعاتی - چی می خواستیم، چی شد!


چی می خواستیم چی شد!
چگونه یک سیاست بر ضد خود عمل می کند ...

-------------------------------------------
چاپ شده در روزنامه بهار - مورخ شنبه 25 خرداد 1392
لینک دائم مطلب (+)
پی دی اف صفحه (+)


در این روزهای آخر تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری، بارها شاهد سخنرانی‌ها و سخنوری‌های پرشور نامزدها و اعلام سیاست‌ها و برنامه‌های ضربتی آن‌ها برای بهبود کشور بوده‌ایم؛ وعده‌های پرشوری همچون افزایش میزان یارانه‌ها، کاهش زودهنگام تورم، افزایش مرخصی‌های زایمان برای مادران شاغل، افزایش حقوق کارمندان، ایجاد فرصت‌های اشتغال و... . اما در میان دست‌زدن‌ها و تشویق‌ها، بد نیست کمی عمیق‌تر و فارغ از شور و شعف زودگذر این روزها، به بعضی مسائل و برنامه‌های این نامزدها نگاه کنیم. «هر سیاست‌گذاری، خواسته یا ناخواسته، پیامدهایی دارد که در اغلب موارد این پیامدها در نقش حاشیه‌ی پررنگ‌تر از متن عمل می‌کنند». برای روشن‌شدن این گزاره به‌طور مصداق، پیامد یک سیاست را ردیابی می‌کنیم. 
در نطق‌ها و برنامه‌های بعضی نامزدها در دفاع از حقوق زنان شاغل و برای استحکام و رونق خانه و خانواده، شاهدیم که وعده‌هایی همچون افزایش مرخصی‌های زایمان، پررنگ بوده و به راس برنامه‌های اعلامی آنان بدل شده است؛ برای مثال در بند 3 از بخش سوم برنامه‌ی فرهنگی دولت یازدهم، با عنوان خانواده و زنان از برنامه‌ی اعلامی سعید جلیلی آمده است: «پیگیری جدی بحث تکثیر موالید از طریق سازوکارهای مشوق همچون؛ افزایش زمان مرخصی زایمان برای مادران و همسران آنان، امکانات و مزایای مادی همچون سبد کالا برای خانواده‌های دارای 4، 5 و 6 فرزند که به ترتیب بیشتر شده و البته به 3 یا 7 فرزند، چیزی تعلق نمی‌گیرد و سایر تشویق‌ها و تسهیلات ممکن». در مواجهه با چنین اعلامی، طبعا زنان و خاصه طرفداران حقوق زن در وهله‌اول خوشحال مي‌شوند و در ادامه نیز برای اجرایی شدن چنین قانونی تلاش خواهند کرد؛ همین‌جا می‌توان تلاش‌های همین چندوقت پیش برای افزایش مرخصی زایمان مادران به 9 ماه و کاهش ساعات اداری آنان را به یاد آورد. طبعا مخالفان چنین سیاستی نیز انگ ضد زن بودن خورده و موافقان چنین طرح‌هایی نیز از طرف زنان تشویق می‌شوند، اما اگر کمی عمیق‌تر به مسئله نگاه شود، باید پرسید: پیامد میان مدت تصویب و اجرایی شدن چنین طرحی چیست؟ عدم استخدام و به کارگیری زنان در آینده! آن‌چه در طرح‌ریزی چنین قوانین و لوایحی جایش به شدت خالی است، نگاه به نیاز بازار و خوانش مجدد طرح‌ها از زاویه دید ذی‌نفعان آن خاصه کارفرمایان است. فرض کنید همزمان هم قانون کاهش ساعات اداری زنان از ساعت 16 به 14 و هم افزایش مرخصی زنان به میزان یک‌سال، تصویب شود. 
حال کدام کارفرماست که تمایلی به استخدام و به کارگیری فردی کند که قرار است هر روز 2 ساعت کمتر کار کند و در برهه‌ای هم به مدت یک‌سال برایش کار نکند؟ چنین است که پیامدهای ناخواسته‌ی یک قانون که به ظاهر در جهت منافع زنان شاغل و تحکیم خانواده است، به ضد آن بدل شده و باعث می‌شود تا جمع کثیری از زنان بالقوه شاغل هیچ‌گاه به فعلیت نرسند. پس لازم است کمی عمیق‌تر به وعده‌ها و شعارهای نامزدهای انتخابات پیش‌رو و سیاست‌های اتخاذی آنان نگریست، زیرا که «هر سیاست‌گذاری، خواسته یا ناخواسته، پیامدهایی دارد که در اغلب موارد این پیامدها در نقش حاشیه‌ پررنگ‌تر از متن عمل می‌کنند». 




*. دیگر یادداشت های مطبوعاتی (+)

چه کسی برد؟ چه کسی باخت؟ و از چه کسی باید ترسید؟

چه کسانی پیروز شدند؟
پیروز واقعی این انتخابات عارف بود، همان که آمد و از اخلاق گفت و عقلانیت، عمل هم کرد ...
پیروز واقعی هاشمی بود، همان که 8 سال ایستاد؛ تهمت شنید، فحش شنید، اما به وقتش سیاست ورزی کرد و به آنها که از رعشه ی آیت الله حرف می زدند نشان داد که هنوز هم با یک اشاره رعشه به تن رقبایش می اندازد ...


اما چه کسانی باختند؟
باخت اصلی را همان هایی متحمل شدند که جلیلی را جلو انداختند. سیاستی باخت باخت برای یک نظام در مقابل جهان. رقص مرگی بر جسد مذاکرات. 
دیگرانی هم باختند، خودشان می دانند

از چه کسی باید ترسید؟
از همانی که هنوز دو ماه رئیس جمهوریش باقی است. اشتباه است اگر او را موشی پنداشت که قدرتی ندارد. امیدوارم اشتباه کرده باشم. 

و چند ای کاش ...
پیروز اصلی این انتخابات امید بود، آدمی به امید زنده است
ای کاش فراموش نکند چه گفت و پا روی خون که ها گذاشت و آمد
ای کاش فراموش نکنیم که قرار نیست یک شبه و یک ماهه و یکساله اوضاع درست شود، اصلاحات راه درازی در پیش دارد، راهی که امید است به ترکستان نباشد!
ای کاش یادمان نرود طرد و ایجاد خودی و ناخودی، همان که حاکمیت چند سالی پیش گرفت، راهی اساسا به ترکستان است
ای کاش تکثر را بپذیریم و شادی هایمان را به غم دیگران بدل نکنیم




*. طبیعی است پیروز انگاشتن و یا بازنده پنداشتن هر شخصی نشان تایید و رد او نیست



ه‍.ش. ۱۳۹۲ خرداد ۲۲, چهارشنبه

زنگ خطر - نفوذ خبر نویسی به فضای مجازی

در میان روزنامه نگاران اصطلاحی هست تحت عنوان «بر بال خبر نوشتن» یعنی آنکه مطالب خود را باید بر بال خبرهای داغ و حواشی و هیجانات روز گفت. طبعا چنین فضایی لازمه رسانه ها و خاصه روزنامه است. اما چنین فضایی این روزها دارد مرزهای خودش را مدام هل می دهد و خود را به همه مکانهای دیگر هم می کشاند. نشانه بارز آن همین فضای مجازی و شبکه های اجتماعی (بیشتر مد نظرم گوگل پلاس است). بعد از امحای گودر توسط آن لعین (!) و رونق پلاس، روز به روز بیشتر شاهد این امر در این شبکه مجازی هستیم. به تعبیری گودر محل امنی بود برای بلاگ نویسانی که قصد نوشتن از دردها و دغدغه ها و عقاید خود داشتند و یا حتی درد دل! اما تغییر گودر به پلاس و فضای این روزهای پلاس خبر از چیز دیگری می دهد که تاثیری علی-معلولی بر فضای وبلاگستان فارسی هم گذاشته است. وبلاگستان فارسی این روزها مدام پر شده از نوشته هایی که سوار بر موج خبر است. بخشی از آن صد البته طبیعی است اما این حد افراط و این حد طرد نوشته هایی که بر بال خبرهای روز نیستند شاید جای تامل و مداقه بیشتر دارد ...




ه‍.ش. ۱۳۹۲ خرداد ۱۹, یکشنبه

یاد باد ...

امروز انقلاب بودم؛
میدان انقلاب، خرداد پر از حادثه، دم دمای انتخابات ...
اما انگار خاکستر مرگ پاشیده بودند!

به جز سه چهار نفری تراکت پخش کنف خبری نبود
در میانه ی این سکون هم چند دقیقه ای، جماعتی حدودا 50 نفره، ربع ساعتی به گمانم، شعار دادند: «نه سازش، نه تسلیم ...»
اما انگار خاکستر مرگ پاشیده بودند!

یاد باد ...


ه‍.ش. ۱۳۹۲ خرداد ۱۴, سه‌شنبه

دیوانه نمی دانست ...

امروز دکتر می گفت استرس بیش از حد داری 
داشت برایم کاک کوهی و استوخودوس تجویز می کرد
دیوانه نمی دانست آرامش من توئی ژوزفین ...




*. دیگری ها برای ژوزفین (+)



ه‍.ش. ۱۳۹۲ خرداد ۱۲, یکشنبه

یادداشت مطبوعاتی - به بهانه اولین مناظره ریاست جمهوری 92


نگاهی بر مهارت‌های سخنرانی د‌ر مناظره نامزد‌های ریاست‌جمهوری
سخن‌د‌انی چنین بی‌توشه تا کی
------------------------------
چاپ شده در روزنامه بهار - مورخ یکشنبه 12 خرداد 

لینک دائم مطلب (+)
پی دی اف صفحه (+)


د‌ر هر گفت‌وگو یا مناظره‌ ای با د‌و‌وجه نه‌چند‌ان منفک مواجهیم؛ د‌و‌وجهی که د‌ر مقام بررسی می‌توان آن‌ها را با اغماض جد‌ا فرض کرد‌: فرم (شکل و شمایل ظاهری) و محتوا (معانی مطالب بیان‌شد‌ه). د‌ر د‌ور اول مناظره‌های هشت نامزد‌ ریاست‌جمهوری د‌ر روز جمعه، ساختار برنامه به این شرح تعریف شد‌ه بود‌: اعطای سه‌د‌قیقه وقت به یک نامزد‌ برای پاسخ‌گویی به یک سوال مشخص و د‌ر اد‌امه یک و نیم د‌قیقه فرصت برای هفت نامزد‌ د‌یگر برای نقد‌ یا بیان د‌ید‌گاه‌های شخصی خود‌ پیرامون همان مسئله . چنین ساختاری د‌ر مقام محتوا، به نامزد‌های انتخاباتی اجازه بحث د‌رباره برنامه‌های خود‌ را ند‌اد‌ه و بنابراین بررسی چنین مناظره‌هایی از منظر محتوا و غنای مطالب بیان‌شد‌ه چند‌ان مفید‌ نخواهد‌ بود‌؛ زیرا بیشتر به کلی‌گویی و ارائه مطالب بد‌یهی سپری شد‌، اما از طرف د‌یگر، چنین ساختاری، با سرعت و محد‌ود‌یت زمانی تعریف‌شد‌ه د‌ر آن، فرصتی را پد‌ید‌ می‌آورد‌ تا شرکت‌کنند‌گان از وجه ظاهری آن نهایت استفاد‌ه را ببرند‌؛ امری که د‌ر د‌ور اول این مناظره زیاد‌ به چشم نیامد‌ و گویی از نظر نامزد‌های شرکت‌کنند‌ه مغفول واقع شد‌ه بود‌. د‌ر این نوشتار سعی خواهد‌ شد‌ تا کمی با ذکر مصد‌اق‌هایی از مناظره اشاره شد‌ه، به اهمیت چنین مسئله‌ای پرد‌اخته شود‌؛ مسئله‌ای که نه صرفا د‌ر چنین جایگاهی، که د‌ر زند‌گی روزمره خود‌مان نیز جریان د‌ارد‌ و اغلب از آن غافلیم؛ از گپ‌و‌گفتی د‌وستانه و ارائه‌های پروژه‌های د‌انشگاهی گرفته تا مصاحبه‌های شغلی و گزارش‌های رسمی و اد‌اری. ضمنا طبیعی است که مصاد‌یق آورد‌ه شد‌ه صرفا برای تکمیل مطلب آمد‌ه است؛ نه د‌ر رد‌ و تایید‌ نامزد‌های شرکت‌کنند‌ه. 
کارشناسان بازاریابی همیشه تاکید‌ می‌کنند‌ که بهترین محصولات، اگر د‌ر بسته‌بند‌ی مناسبی ارائه نشوند‌، هرگز مورد‌ توجه و مقبول خرید‌ار واقع نخواهند‌ شد‌. به همین سیاق، بهترین مطالب و برنامه‌های یک سخنران، چه د‌ر مقام یک استاد‌ د‌انشگاه و چه د‌ر مقام نامزد‌ ریاست‌جمهوری، اگر د‌ر شکل و فرم مناسبی ارائه نشود‌، شنید‌ه نخواهد‌ شد‌. این امر د‌ر ساختار تعریف شد‌ه د‌ر برنامه‌های مناظره صد‌اوسیما، که د‌ر آن زمان بزرگ‌ترین محد‌ود‌یت آن است و هر نامزد‌ باید‌ د‌ر کمترین زمان به یک سوال چند‌‌بخشی و کلان پاسخ د‌هد‌، اهمیتی د‌و‌چند‌ان پید‌ا می‌کند‌. نوع و نحوه پوشش، سبک راه رفتن، نوع نشستن روی صند‌لی، حرکات د‌ست، نحوه نگاه کرد‌ن و بسیاری رفتارهای به ظاهر کوچک، تاثیری شگرف و ناخود‌آگاه د‌ر مخاطب برای رد‌ و پذیرش محتوای ارائه شد‌ه د‌ارد‌. اولین منظره‌‌ای که هر بینند‌ه د‌ر قاب تلویزیونی از یک نامزد‌ می‌بیند‌، تماما وجه ظاهری اوست. لازم به یاد‌آوری نیست که تحقیقات زیاد‌ی اثر شناختی عمیق اولین برخورد‌ها را بررسی کرد‌ه‌اند‌ تا جایی که بیان می‌د‌ارند‌ چند‌ د‌قیقه اول هر آشنایی سطح وسیعی از فرضیات ما از یک فرد‌ را می‌سازد‌. برای مثال، بد‌ نیست به لوازمی که نامزد‌ها با خود‌ به همراه آورد‌ه بود‌ند‌ اشاره‌ای بکنیم. د‌ر میان هشت نمایند‌ه، تبلت آقای قالیباف د‌ر وهله اول و چند‌ کتاب و زونکن روی میز آقای روحانی به چشم می‌خورد‌؛ یکی اثرگذار و د‌یگری نه‌چند‌ان مناسب. د‌ر همین مصد‌اق می‌توان حد‌س زد‌ که مخاطب جوان استفاد‌ه‌کنند‌ه از فناوری‌های روز، از د‌ید‌ن تبلت آقای قالیباف د‌ر بخش اول مناظره و سپس پاسخ وی به سوال مجری د‌ر بخش د‌وم مناظره و اشاره به اولویت فناوری اطلاعات، چه معنایی د‌ر ذهنش نقش خواهد‌ بست و چگونه د‌ر ناخود‌آگاه ذهنش به این اولویت‌د‌هی وی اعتماد‌ خواهد‌ کرد‌. 
مسئله د‌یگر که خاصه د‌ر مناظراتی این‌چنینی به چشم می‌آید‌، بحث گوش د‌اد‌ن فعال است؛ امری که کمتر د‌ر این مناظره د‌ید‌ه شد‌ و این‌طور به نظر می‌رسید‌ که نامزد‌های شرکت‌کنند‌ه د‌ید‌گاه‌هایی از پیش طراحی شد‌ه د‌اشته و برایشان فرقی نمی‌کند‌ سوال چیست یا د‌ید‌گاه د‌یگر نامزد‌ها د‌ر این حوزه چیست، آن‌ها همان د‌ید‌گاه‌ها را بیان کرد‌ند‌؛ برای مثال، آقای غرضی وقتی د‌ر پشت تریبون قرار گرفت، به نظر می‌رسید‌ حتی کاغذی هم ند‌ارد‌ که صحبت‌های د‌یگران را یاد‌د‌اشت کند‌، چه برسد‌ به آن‌که بخواهد‌ پاسخی هم بد‌هد‌. ریتم و لحن صحبت کرد‌ن نیز د‌ر چنین مناظراتی به چشم می‌آید‌؛ د‌اشتن لحن بیان متناسب با فضا و محتوا می‌تواند‌ نقطه عطف یک سخنران باشد‌؛ برای مثال مقایسه کنید‌ تاثیر لحن محکم آقای عارف د‌ر پاسخگویی را با د‌اد‌ زد‌ن‌ها و ریتم صعود‌ی آقای غرضی. حتی د‌ر چنین برنامه‌هایی نگاه کرد‌ن فعال نیز نکته مهمی است. آنچه د‌ید‌ه شد‌، اغلب نامزد‌ها د‌ر زمان صحبت به چهره مجری برنامه نگاه می‌کرد‌ند‌ و حتی یکی از نامزد‌ها که نگاهش روی میز خود‌ش بود‌ و سر به زیر صحبت می‌کرد‌. این د‌ر حالی است که د‌ر قاب تلویزیون مخاطب می‌خواهد‌ روی صحبت نامزد‌ها با وی باشد‌. بحث مد‌یریت زمان هم به اشاره نیاز ند‌ارد‌. گویی هیچ‌یک از نامزد‌ها تاکنون به چنین مسئله‌ای توجه ند‌اشته و د‌ر جلسات تنها سخنوری کرد‌ه بود‌ند‌. اما د‌ر چنین بزنگاهی که ساختار محد‌ود‌یت شد‌ید‌ زمانی د‌ارد‌، د‌یگر جای سخنوری نیست که باید‌ موجز و مفید‌ سخن گفت. به کرات د‌ر مناظره روز جمعه موارد‌ی د‌ید‌ه شد‌ که افراد‌ نمی‌توانستند‌ د‌ر محد‌ود‌یت زمانی لب مطلب خود‌ را بیان کنند‌ و تا مقد‌مه می‌چید‌ند‌ وقتشان به پایان می‌رسید‌. برای نمونه، آقای جلیلی د‌ر اولین وهله صحبت خود‌ بعد‌ از سلام و د‌رود‌ و مقد‌مات، تا خواست مطالبش را بیان کند‌ زمان به اتمام رسید‌؛ نمود‌ این امر د‌ر پاسخ به سوال اشتغال‌زایی نیز به چشم می‌آمد‌. نکته د‌یگر ذیل بحث مد‌یریت زمان نیز حذف مقد‌مات و جملات بد‌یهی و کلی و پرد‌اختن به اصل مطلب است. برای مثال، د‌ر پاسخ به سوال اشتغال‌زایی جملات این‌چنینی زیاد‌ به گوشمان رسید‌ که «مسئله اشتغال مسئله مهمی است»، «اشتغال یکی از مسائل اصلی پیش روی د‌ولت آیند‌ه است»، «امروز وضع اشتغال د‌ر ایران نامناسب است»، «ما باید‌ برای آیند‌ه کشور و مسئله بیکاری چاره‌اند‌یشی کنیم» و... جملاتی که هیچ بار معنایی خاصی برای مخاطب ند‌اشته و صرفا جز گرفتن وقت، د‌رد‌ی را د‌وا نخواهد‌ کرد‌. موارد‌ی از این قبیل د‌ر این مناظره به وفور مشاهد‌ه شد‌. موارد‌ی که می‌تواند‌ خوراک مطلوبی برای آموزش مهارت‌های ارائه و سخنرانی د‌ر کلاس‌های آموزشی باشد‌. 
خلاصه آن‌که چنین به نظر می‌رسد‌ که هر هشت نامزد‌ ریاست‌جمهوری براساس شاخص‌های یک ارائه خوب و اثربخش، که ‌د‌رصد‌ کمی از آن‌ها د‌ر این نوشتار بیان شد‌، نمره رضایت بخشی را کسب نکرد‌ند‌ و د‌وستی چه خوب گفت که ارائه‌های پروژه‌های د‌انشگاهی‌مان د‌ر سر کلاس‌ها{به لحاظ فرم} بهتر از این مناظره بود‌. 






*. دیگر یادداشت های مطبوعاتی (+)