لحظه ای تامل - 39: جشنی برای طولانی ترین حکومت تاریکی!؟

جالب است؛ طولانی ترین تاریکی سال را جشن می گیریم!
به سلامتی همه تاریکی ها!؟
به عادت کردن همه تاریکی ها!؟
...
نه! شاید اینقدر تلخ هم نباید نگریست!


جشن می گیریم که بگوییم:
آهای تاریکی! 
آهای خدای سیاهی های قیرگون!
آهای رنگ کلاغیه ذات پلید!
های ای شولای تباهی و شومی!
ما اینجا حتی در بلندترین دوران حکومتت هم جشن می گیریم که بگوییم هیچ نیستی! 
جشن می گیریم و می خندیم تا بفهمی که میانه این همه سیاهی و پلیدی و خفقانت ما ایستاده ایم چو شمع ...




به کوری چشم تاریکی 
یلداتان به شادی ...


×. یلدا نوشت پارسالم در اینجا (+)

بی عنوان: شطی که دندان می زند !

چندی پیش نوشتم: و اینجا تازه زاده شد ...

و اکنون حدود 4 ماه پس از آن حادثه (!) باید (!؟) به مناسبت دویستمین پست این بلاگ -و به عبارتی نوک زدن دندان های شیری این طفل بازیگوش لجوج!- مطلبی بنویسم ...

اما چه بنویسم!؟

از سفر آسارا با خاطراتش یا کلارک دشت !

از تبریک مبعث با کمی تاخیر

از جامی به وسعت یک جهان و درس های جام جهانی!

از تولید علم و صحبت های وزیر محترم (!؟) صنایع!

از نوشتن های همینجوریم در کامنت و بگذریم و حتی در جستجوی مارمولک یا در غم آمد و حتی در قصاص یا این دهان بستی یا نازها و بایزید و فعلش یا از ماست یا هجرت و سرآغاز و بی شرح و ربنا لا تحمل نا یا قصه های ما و داداشم و عشق و سیاست و بخواب و ... یا حال ما خوب است و دنیای این روزای من و سایه و روز دختر و نیستم و فریاد استاد و

از واگویه هایم در باید امشب بروم یا استدلال یا فوکو و 1358 یا عشق و مولانا یا نبی عبادی انی انا الغفور الرحیم یا به بهانه قدس و کرامات شیخ و یا رب و سینه تنگ من و نام گذاری سالها و خبر کوتاه است و مست و خراب و گدا و از پی حادثه و هنوز انسانیت نمرده است یا مکن به چشم حقارت و تاریخ و آدم ها و دنیای این روزای من و گندش را در می آوریم و

از اشک های بودا در تاریخ!

از شهری که خسته است از ظلم، از درد، از مردمانی همه خواب!

از نوشتنم برای درد و از درد

از قم، فانذر و نوشتاری در باب اینکه منتظران مهدی به گوش باشند که حسین را منتظران کشتند!

از شاید این جمعه بیاید و توضیح اینکه احتمالش هست که شنبه هم بیاید!

از ادای دین ها به نوری، مهندس بازرگان ، پیر احمد آباد، تختی، بلاگ ها، آقای کارگردان و مختار نامه و

از سخاوت ادب زورمندان در ادبیات سیاسی و شما فقط کف بزنید و حماسه صندلی های خالی و افاضات رییس و

از موسی صدر و تغییر فرهنگ

از تلنگرهای به خودم در لبخند می زنم اما یا بخند و خدایی که بزرگ است و قرآن مهجور و

از نوشتن فوتبالی که دیگر اخلاق ندارد و صداقت

از نوشتن ژانر هاهاها و ایهام

از نوشتن برای سجاد در غم مهربان مادرش و در عظمت رفاقتش

از شبیه شعرهایم در ظهر شده است ساقیا یا کی شعر تر انگیزد و

از قدر نوشته هایم در از دل تنگ تا پیش باز شب های قدر و حتی من خدا هستم و کشم آهی تا قدر نامه و گپش

از پشت دیوار شب یه راهی داره و خورشید

از پروژه ای که پرید

از منزوی و خیال خام پلنگش

از تبریک تولد یک دوست

از لا اکراه فی الدین

از نوشتن غم دوستان در سوگ در یاد باد و غمی که خیمه زد

از غروب سه شنبه خاکستری بود و نه دیگه این باسه ما دل نمی شه و امون از ما و

از فرانسه در غم بی دشمنی و ما اکثر العبر و

از near far where ever you are

از سرد است تا همین آخری

از کدام بنویسم!؟

تمام صد پست گذشته را دوباره خواندم و باز دوباره آن همه خاطره و حالات و آن همه قبض و بسط و بالا و پایین و ...

خوبی خاطره ها به همین است که می گذرد ....

دوست دارم بدونم چه پستی تو ذهنتون مونده از این بلاگ ...

*. توضیح واضحات عکس بالا اینکه درست است دندان هایش نوک زده اما زیر چشمانش هم گود افتاده!