جایت خالی ژوزفین ...
امروز از ته خندیدم!
خندیدم به نهایت آرزویم که لحظه ای دیدن توست!
۱۳۹۱ آذر ۲۶, یکشنبه
۱۳۹۱ آذر ۲۴, جمعه
... و ناگاه تمام!
خوشحال خواهم شد
اگر چند روز دیگر -درست در شب یلدا-
یکهویی جهان بایستد
تیتراژ پایانی برود
همه چیز سیاه شود
و خدا روزگار را خاموش کند و برود ...
اگر چند روز دیگر -درست در شب یلدا-
یکهویی جهان بایستد
تیتراژ پایانی برود
همه چیز سیاه شود
و خدا روزگار را خاموش کند و برود ...
۱۳۹۱ آذر ۲۱, سهشنبه
خرده روایت های روزگار لعنتی - 1
در جهان پیشا تاملی ای پرت شده ایم -بعضی ها دعوت شده اند،
بعضی ها زاده شدند و من را انگاری اشتباهی پرت کرده اند!-
که قواعدش از پیش ساخت یافته اند
و یکی از همین قاعده ها
دوری و دوستی است
که انگاری دوستی در دوری تعبیر یافته
و عشق در هجران و تکامل در فقدان!
بعضی ها زاده شدند و من را انگاری اشتباهی پرت کرده اند!-
که قواعدش از پیش ساخت یافته اند
و یکی از همین قاعده ها
دوری و دوستی است
که انگاری دوستی در دوری تعبیر یافته
و عشق در هجران و تکامل در فقدان!
۱۳۹۱ آذر ۱۷, جمعه
۱۳۹۱ آذر ۱۳, دوشنبه
۱۳۹۱ آذر ۸, چهارشنبه
۱۳۹۱ آذر ۴, شنبه
بازخوانی یک واقعه - پاره روایت هایی از ظاهر بینی
«حر» حرف ها برای گفتن دارد ...
لَختی غرق در این اندیشه می شوم -چشم ها را می بندم و تصور می کنم-:
«حر» این فرمانده لشکر آن شرابخوار میمون باز، «حر» این عینیت کفر، «حر» این صف شکن لشگر یزید، این شمشیر آخته به روی آل علی ...
می پرسم: «چه باید کرد؟»
- «آری لحظه ای و ذره ای و نفسی و ثانیه ای تنفس این لعین هم زیاده از حد است؛ ارتدادش محرز و به حکم اعدام، باید خونش را ریخت!»
تنم می لرزد، هیچگاه کشتن انسانی را با خویش تصور نکرده بودم اما با خود می گویم: «مگر جز این است!؟ او که اکنون تمامیت کفر است، تمامیت ظلم!»
برنده ترین شمشیر را بر می دارم، به قصد کشتنش ...
پاهایم سست می شود، به زانو می افتم! دستانم می لرزد ...
...
اما گاهی اینگونه ظاهر بینی لایه های عمیق تری پیدا می کند ...
«حر» یگانه مظهر آزادگی می شود، دوشادوش حسین در کارزار عاشورا می ایستد و می جنگد و می میرد -نه خودش که جسمش- و وای که اگر شمشیر آخته بودیم و سر از تنش جدا می ساختیم چه فرصت عظیمی از وی دریغ می کردیم ...
...
شوری اشک که اینک به کامم رسیده است مرا به خود می آورد، به لحظه اکنونم باز می گردم! سخت در اندیشه این همه نفرت، خشونت، اعدام و کشتارهایی اینک به نام دین می افتم ...
...
منتظران حسین -همانانی که چندی بعد یا با سکوت و یا دست به شمشیر خونش را ریختند- چقدر راحت به خود اجازه توهین و لعن و نفرت و حتی مرگ برای «حر» می دادند، آن هم به نام دین و به استدلال فقه و شرع و ...!
اما اینک همان ها حسرت لحظه ای جای «حر» بودن را می خورند و «یا لیتنا کنا معک»شان قطع نمی شود!
گاهی ظاهر بینی لایه های عمیق تری پیدا می کند ...
امضا: صابر
شب تاسوعا
*. مطلب مرتبط: (+) (+)
لَختی غرق در این اندیشه می شوم -چشم ها را می بندم و تصور می کنم-:
«حر» این فرمانده لشکر آن شرابخوار میمون باز، «حر» این عینیت کفر، «حر» این صف شکن لشگر یزید، این شمشیر آخته به روی آل علی ...
می پرسم: «چه باید کرد؟»
- «آری لحظه ای و ذره ای و نفسی و ثانیه ای تنفس این لعین هم زیاده از حد است؛ ارتدادش محرز و به حکم اعدام، باید خونش را ریخت!»
تنم می لرزد، هیچگاه کشتن انسانی را با خویش تصور نکرده بودم اما با خود می گویم: «مگر جز این است!؟ او که اکنون تمامیت کفر است، تمامیت ظلم!»
برنده ترین شمشیر را بر می دارم، به قصد کشتنش ...
پاهایم سست می شود، به زانو می افتم! دستانم می لرزد ...
...
اما گاهی اینگونه ظاهر بینی لایه های عمیق تری پیدا می کند ...
«حر» یگانه مظهر آزادگی می شود، دوشادوش حسین در کارزار عاشورا می ایستد و می جنگد و می میرد -نه خودش که جسمش- و وای که اگر شمشیر آخته بودیم و سر از تنش جدا می ساختیم چه فرصت عظیمی از وی دریغ می کردیم ...
...
شوری اشک که اینک به کامم رسیده است مرا به خود می آورد، به لحظه اکنونم باز می گردم! سخت در اندیشه این همه نفرت، خشونت، اعدام و کشتارهایی اینک به نام دین می افتم ...
...
منتظران حسین -همانانی که چندی بعد یا با سکوت و یا دست به شمشیر خونش را ریختند- چقدر راحت به خود اجازه توهین و لعن و نفرت و حتی مرگ برای «حر» می دادند، آن هم به نام دین و به استدلال فقه و شرع و ...!
اما اینک همان ها حسرت لحظه ای جای «حر» بودن را می خورند و «یا لیتنا کنا معک»شان قطع نمی شود!
گاهی ظاهر بینی لایه های عمیق تری پیدا می کند ...
امضا: صابر
شب تاسوعا
*. مطلب مرتبط: (+) (+)
اشتراک در:
پستها (Atom)