می غرقولیم در این تنگنای مرداب هفت اورنگ
می غرقولیم و غرقوله وار از میان غرقوله های خویش
به دنیای اطراف تف می کنیم و تفهامان در لجن ها گم می شود
ما چند غرقوله متحرک در غرقوله گاه غرقابهای همه عفن و تنگ و تار
در اثنای اتصال حنجره با بغض فاضلاب های شهری
می خندیم بلند و بسیار، هاهاها وار
بارها و بارها در این مرداب، لجن می خوریم و قورت می دهیم
و عوق می زنیم و ناگاه به اندیشه قانون پایستگی عوق ما و لجن گندابه های این مرداب
سکوت می کنیم و سکون
این سنگینی پتکهای روزمرگی! ما را اسیر می کند، غرقوله می شویم
سرخوشانه غرقوله ترین غرقوله عالم می شویم بی برق نگاه شک آمیزی به خود
و لذت می بریم از تناول فاضلاب ها و گندابه ها و لجن ها
این گوشه ها کسانی سخنرانی می کنند، از خوبی ها می گویند
و از دهانشان فاضلاب با فرکانس شدید بیرون می زند
و غرقوله های دیگری که مادام سر تکان می دهند در تایید فاضلاب های ذهن سخنران
آروغ می زنیم و از حباب هوا که اکنون میان این همه گندابه سر بر آورده است
ساده و بی هیچ چشم طمعی روی بر می گردانیم
و سرمستانه فکر می کنیم که اینجا آزادی تقریبا رو به مطلق است!
....
×. هی نگویید بنویس ...
