در ستایش فراموشی !؟

«... بدی نوع فراموشی ما اینه که نمی تونیم خود فراموشی رو به حافظه مون نسپریم و فراموشش کنیم، نمی تونیم خود فراموشی رو فراموش کنیم

باسه همین در عین اینکه همیشه فراموش می کنیم اما در عین حال هم می دونیم که فراموش کاریم و میدونیم که چیزهایی بوده که خوب بودند، خاطره هایی بوده که یه روزایی بودن و ما به دلایلی فراموششون کردیم و این تازه آغاز یه غصه تازه است ...»

×. بخشی از نوشته های پنج شب پیش با عنوان «اندوه ماندگاری فراموشی»
×. آبجو لطفا!