چاپ شده در روزنامه شهروند - یکشنبه 22 دی ماه
لینک مطلب (+)
پی دی اف صفحه (+)
سیاســـت افزایش جمعیت در سالهای گذشته تنها معطوف به برنامههای عجولانه و صوری دستگاههای مسئول شده است. سیاستی که درواقع منجر به برگزاری چند صد سمیناهار (بخوانید سمینار) و دهها جلد کتاب و بروشور شده است. درواقع سیاست افزایش جمعیت به سمتی رفته است که به جای تجهیز زیرساختهای افزایش جمعیت، صرفا به عدم واردات لوازم پیشگیری، حذف طرحهای کنترل جمعیت و حذف دروس و آموزشهای مرتبط با پیشگیری بسنده شده است. ابلاغیههایی رسمی که با غفلت از زیرساختهای آن، آیندهای فاجعهبار را نوید میدهد. طبق آمار منتشره در آمریکا، به ازای تولد هر نوزاد افزون بر جمعیت، چیزی در حدود ۴.۰ هکتار (هر هکتار ۱۰هزار متر مربع است) از زمینهای موجود از بین رفته و صرف ساخت تجهیزاتی همچون راه، بیمارستان، مدرسه، دانشگاه و... میشود. همچنین طبق پیشبینیهای سازمان خواروبار جهانی (FAO) درسال ۲۰۳۰ به میزانی افزون بر ۶۰درصد میزان فعلی به غذا برای ماندن در همین وضع جهان نیاز است و بنابر برآوردهای این سازمان، میزان گرسنگان جهان به ۸۳۶میلیون نفر میرسد. آماری که با افزایش جمعیت و طبعا کاهش نسبت ظرفیت تحمل جاری در کشاورزی(یعنی آنکه به ازای هر فرد چقدر زمین موجود است) نشانههایی از هشدار را در خود دارد. طبق برآورد بانک جهانی نیز ایران در ۲۰۲۰ باید غذای ۱۰۰میلیون نفر را تامین کند که با توجه به وضع فعلی و واردات برخی اقلام اولیه و ضروری، تصور ایران در ۲۰۲۰ (یعنی چیزی در حدود ۶سال دیگر) قابل پیشبینی است. در کنار این آمار نیز باید توجه داشت که با توجه به آمارسال ۱۳۹۰، هزینه خالص هر خانوار برای مواد خوراکی سالانه بیش از ۴میلیون و ۳۰۰هزار تومان است. درحالیکه در سالهای اخیر ضمن تورم نسبتا بالا در اقلام مصرفی خانوارها، سطح رفاهی نیز کاهش یافته که وضع آینده را خطرناک نشان میدهد. اما در کنار این آمارهای هشدار دهنده میتوان با انجام اقدامات زیرساختی این تهدیدها را به فرصت بدل کرد. سازمان خواروبار جهانی در برآوردی از کشاورزی ایران بیان میدارد که ایران در همین وضع فعلی نیز توانایی ظرفیت تولید ۳برابر وضع موجود را دارد و وضع ایران به لحاظ شاخص بهرهوری در وضع مطلوبی نیست. وضعی که میتوان با سرمایهگذاری بیش از پیش دولت در زیرساختها و عدم تصدیگری در این حوزه، آن را بهگونهای بهبود داد که نهتنها نگران تامین غذای آیندگان نبود بلکه به صادرات این محصولات نیز برای کسب رفاه بیشتر فکر کرد. وضعیتی که به نظر میرسد باید پیش از (و در بدترین حالت همراه با) اقدامات فعلی همچون حذف تمامی راههای پیشگیری، توسط دولت صورت بگیرد که در آینده با فاجعهای انسانی در حوزه تامین غذا مواجه نشویم.
*. دیگر یادداشت های مطبوعاتی (+)
